Leiðarvísir fyrir
Alþingiskosningarnar 2007

Þjóðfélag okkar hefur tekið miklum stakkaskiptum síðustu áratugina. Síðustu ár hafa þróast á ofsahraða. Heimurinn er ekki eins einfaldur og hann var forðum. Heimurinn er gríðarlega flókinn. Erfitt er að tryggja að allar upplýsingar séu réttar og allar komnar til skila.

Þegar hraðinn er svo mikill er erfitt að henda reiður á stefnu stjórnvalda og samfélagsins. Nú er oftar þörf á því að skipta um skoðun. Ekki af því að grundvöllur skoðana sé orðinn veikari heldur breytist grundvöllurinn hraðar. Það er ekki veikleikamerki að skoðanir séu skiptar. Það er til marks um breytingar og þróun.

Það að reyna að halda í stöðuna er afturhald og stórhættulegt. Hraðar breytingar gefa okkur stórkostleg tækifæri, en sé breytingunum ekki tekið fagnandi og tækifærin gripin þá drögumst við afturúr. Auðvelt er að tapa áttum og missa stjórnina.

Því er bráðnauðsynlegt að horft sé til framtíðar og verjast því að hin hraða þróun nái tökum á okkur og beini okkur á ranga braut. Sterk sýn til framtíðar skiptir öllu í stjórnmálum í dag.

(Þar að auki er kominn tími á að bylta stjórnmálaumræðu hér á landi. Fjölmiðlar verða að taka sig á og fjalla af meiri fagmennsku um mál. Aldrei er gefinn tími til að kryfja mál til mergjar. Umræðuþættir skila aldrei neinu. Þar virðist vera litið á fjölda mála sem gæði. Það gerist þó að góður tími fæst til að kryfja mál en það breytir því ekki að stjórnendur umræðu taka umræðuna aldrei saman í lokin. Fjölmiðlar verða að nota sitt vald og taka saman umræður og setja fram niðurstöðu. Þar að auki þurfa þeir að dýpka umræðuna. Spyrja þarf opinna spurninga. Ekki á að spyrja t.d. hvort eigi að einkavæða eða ekki. Spyrja á hvað sé að. Hvaða möguleikar eru í stöðunni til að laga það. Þá getur einkavæðing komið til álita. Þá á að athuga hvað það er nákvæmlega í einkavæðingunni sem leysir vandann. Þá skal spyrja hvort einhvern veginn sé hægt að endurskipuleggja þannig að hægt sé að ná fram þeim hlutum sem einkavæðing skilar.)

Það er skylda okkar sem þátttakendur í lýðræði að nýta okkar atkvæðisrétt og gera það að vel athuguðu máli. Mikilvægt er að skoða stefnu flokkanna og þeirra fyrirætlanir. Lýðræðið virkar ekki ef fólk sýnir stjórnmálaflokki sömu hollustu og íþróttaliði eða sinni trú. Það er ekki hollt lýðræðinu né stjórnmálaflokkum ef meirihluti landsmanna hefur enga skoðun nema þá sem flokkurinn "þeirra" hefur.

Engum dylst að okkur Íslendingum vegnar vel. Við höfum byggt upp það gott þjóðfélag að við getum nú farið að setja í forgrunn fólkið í landinu. Nú er mögulegt að lagfæra stöðu þeirra sem sátu eftir í öllum uppganginum, öllu góðærinu.

Þegar við tökumst á við endurskoðun á okkar stuðningi við stjórnmálaflokka þá verður að fara varlega. Hættulegt er að hoppa á litlu flokkana sem þrífast á því að gagnrýna annaðhvort stjórnina eða hamast gegn stórum samstarfsflokki í ríkisstjórn til að koma að sínum sérstöku hugðarefnum. Nauðsynlegt er að velja stóran flokk eða flokk sem hefur alla möguleika á að verða stór. Séu einhver mál sem eru andstæð eigin sannfæringu er skilvirkara að berjast fyrir sinni sannfæringu innan stórs flokks og fá hann á sitt band en að stofna nýjan flokk um einstök baráttumál. Það eru stóru flokkarnir sem ná að hafa mestu áhrifin á það hvernig okkar samfélag þróast til framtíðar. En ekki má gleyma því að sjálf grunngildi flokksins verða auðvitað að samrýmast okkar eigin grunngildum.

Sjálfstæðisflokkurinn hefur verið í ríkisstjórn frá árinu 1991 og hefur því mótað okkar núverandi þjóðfélag. Nauðsynlegt er að gera flokknum nokkur skil.

Erfitt er annað en að lýsa yfir mikilli ánægju með hversu vel var haldið á spilunum á síðasta áratug síðustu aldar. Hægt er að horfa á þau tímamót er þjóðarsáttin var gerð og einnig þau tímamót er Sjálfstæðisflokkurinn og Alþýðuflokkurinn settu fyrstu stoðirnar undir okkar nútíma þjóðfélag, m.a. með EES-samningnum.

Sjálfstæðisflokkurinn, með Davíð Oddsson fremstan í flokki, á allt hrós skilið fyrir að hafa leitt okkur inn í nýja öld með hæfilegri hægristefnu. Davíð Oddsson, Friðrik Sophusson, Hannes H. Gissurason og fleira gott fólk átti sér framtíðarsýn. Með góðum verkum í ríkisstjórn varð sýnin að veruleika, okkur öllum til góða.

Þessir menn voru augljóslega orðnir saddir fyrir kosningarnar árið 2003. Í það minnsta lýsti Hannes H. því yfir í sjónvarpsþætti sumarið 2003. Það eina sem Sjálfstæðisflokkurinn bauð upp á fyrir síðustu kosningar var að halda áfram á sömu braut og að haldið yrði í stöðugleikann. Vissulega var haldið áfram á sömu braut en ekki að nógu vel athuguðu máli því við það fauk stöðugleikinn út um gluggann. Nú þurfum við að þola bullandi verðbólgu og hæstu vexti sem um getur. Hefur Sjálfstæðisflokkurinn haldið svo rosalega illa á spilunum að íslenska krónan er að deyja. Ríkisstjórnin hefur með sínu efnahagsstefnuleysi grafið gröf fyrir krónuna. Nú bíðum við þess að hún detti ofan í hana.

Sjálfstæðisflokkurinn hefur misreiknað nútímann. Hann hefur haldið sig við það sem virkaði fyrr á árum. Það að kollvarpa efnahagi landsins með þensluskoti vegna stóriðjuframkvæmda er ekki í takt við 21. öldina. Þrátt fyrir að hafa umbylt þjóðfélagi okkar með því að opna það á ýmsan hátt, m.a. með einkavæðingu á bönkunum, þá hefur flokkurinn sjálfur ekki fylgt eftir þessum breytingum.

Framtíðarsýn Sjálfstæðisflokksins er stöðugleiki. Hann hefur ekkert annað gefið út um framtíðina. Ef við höldum áfram á sömu braut án þess að íhuga hvert sú braut leiðir okkur þá gætum við endað með þjóðfélag sem enginn stefndi að.

Sjálfstæðisflokkurinn má þó eiga það að sjálfstæðisstefnan er virkilega góð og frábær aflestrar. Því miður virðist hún ekki hafa verið leiðarljós flokksins síðustu árin. Líkurnar á að það breytist eru ekki miklar. Sá sem setti saman meginhluta sjálfstæðisstefnunnar er nú farinn af sviðinu, þ.e. Davíð Oddsson.

Reyndar er það svo að framtíðin sem flokkurinn býður upp á er bandaríkst kapital. Hin mikla frjálshyggjustefna SUS í dag er framtíðin, líkt og stefna SUS á 8. áratug síðustu aldar er nútíminn í dag. Það er framtíð sem fæstum Íslendingum hugnast vel.

Nú, eftir að hafa stiklað á ýmsu, getum við hugað að því hvað ber að kjósa í vor. (eða hvaða stjórnmálaflokki við viljum tilheyra eða starfa með).

Við verðum að kanna hvaða möguleikar eru í boði. Við hendum strax litlu sérhagsmunaflokkunum út af borðinu.
Við þurfum að finna flokk sem getur gefið okkur ákveðna framtíðarsýn. Flokk sem við getum treyst fyrir Íslandi framtíðarinnar.
Eftir standa Sjálfstæðisflokkurinn og Samfylkingin. Þá þurfum við að kanna kosti og galla þessara flokka.

Fyrst verðum við að velta fyrir okkur hvað það er sem skiptir máli við val á stjórnmálaflokki.
Hér má sjá þau atriði.

Með þessi atriði til hliðsjónar metum við kosti og galla stjórnmálaflokkanna.
Það mat má sjá hér.

Eftir að hafa vegið og metið flokkana er ljóst að enginn flokkur er mjög ákjósanlegur fyrir nútíma, hugsandi Íslending.

Sjálfstæðisflokkurinn hefur á síðustu árum gjörbreytt gildum þess að vera Íslendingur.
Hér er ágætur pistill um það.
Það er því erfitt að færa rök fyrir því að halda áfram stuðningi við þann flokk. Sérstaklega þar sem framtíðarsýn SUS gengur of langt í frjálshyggjunni.

Eftir stendur Samfylkingin. Hún byggir á jafnaðarstefnu. Mikill meirihluti Íslendinga eru jafnaðarmenn. Flestir vita það bara ekki ennþá. Samfylkingin hefur ekki verið nógu dugleg að flagga þeirri stefnu. Reyndar er það svo að Samfylkingin geldur fyrir alla þá galla sem hún hefur, þannig að íslenskir jafnaðarmenn hafa ekki getað kosið Samfylkinguna.

Ungir jafnaðarmenn er samband sem hefur jákvæða sýn á framtíðina. Það er hvað jákvæðast við Samfylkinguna hversu Ungir jafnaðarmenn geta skorið sig undan flestu af því neikvæða sem hangir yfir Samfylkingunni. Samfylkingin á við alvarlegt ímyndarvandamál að stríða. Það er synd því jafnaðarstefnan er sú stefna sem á mest erindi við okkur Íslendinga nú.

Ef ég mætti ráða þá yrði stofnaður nýr stjórnmálaflokkur utan um jafnaðarstefnuna. Það er það sem átti að gera í upphafi í stað þess að stofna einhver samtök vinstri flokka um jafnaðarstefnuna. Ég leyfi mér að kynna Jafnaðarmannaflokk Íslands. Nokkurn veginn mín sýn á pólitíkina í dag. Minn draumflokkur sem ég gengi í á stundinni.
Held að þetta sé skírteini upp á að ég sé hægri-krati.

Eins og málin standa í dag get ég ekki annað en tekið þá ákvörðun að Samfylkingin er minn flokkur. Það þýðir þó ekki að ég styðji allt sem frá honum mun koma. Ég studdi t.d. D-listann heilshugar í borgarstjórnarkosningunum, þrátt fyrir að vera ekki fylgjandi Sjálfstæðisflokknum í landsmálum.

Það sem mestu skiptir í þessari ákvörðun er að Sjálfstæðisflokkurinn hefur allt of oft farið þvert á sína stefnu. Flokkurinn hefur á síðustu árum staðið fyrir slíkum breytingum á þjóðfélaginu að það eru ekki lengur sömu gildi þess að vera Íslendingur og áður. Við erum ekki lengur friðelskandi þjóð, stéttlaus, hrein og fögur.
Þar að auki get ég ekki séð að ég eigi samleið með fólkinu í SUS. Mun frekar á ég samleið með Ungum jafnaðarmönnum.

Nú fer að líða að því að ég skrái mig úr Sjálfstæðisflokknum og skrái mig í Samfylkinguna. (sem ég geri svosem ekki með mjög svo glöðu geði)

Vonandi nýtist þessi leiðarvísir flestum þeim sem vilja taka meðvitaða og vel ígrundaða ákvörðun um sína pólitísku staðsetningu.